Góð áminning: vertu þakklát/ur fyrir það sem þú hefur.
Síðasta dag fyrir jól flýtti ég mér í stórmarkaðinn til að
kaupa gjafirnar
sem ég komst ekki yfir að kaupa fyrr.
Þegar ég sá allt fólkið þar, byrjaði ég að kvarta í hljóði
"Þetta á
eftir að taka heila eilífð og ég á enn eftir að fara á svo
marga staði".
Jólin eru alltaf að verða meira og meira pirrandi með hverju
árinu.
Ég vildi að ég gæti bara lagst niður og farið að sofa og
vaknað svo eftir
jólin.
Allavegana, ég kom mér í leikfangadeildina og þar fór ég að
skoða
verðin, hugsandi hvort að börn leiki sér eitthvað með svona
dýr
leikföng. Eftir smátíma af leikfangaskoði þá tók ég eftir
litlum strák
um 5 ára, sem hélt á dúkku upp við brjóstið
sitt.
Hann strauk hárið á dúkkunni og virtist svo sorgmæddur. Svo
snéri
litli strákurinn sér að eldri konu sem var við hliðina á honum
"amma, ertu
viss um að ég hafi ekki nógu mikla peninga?" Gamla konan
svaraði "þú
veist að þú átt ekki nóg til að kaupa dúkkuna elskan mín" Svo
bað hún
hann um að bíða í 5 mínútur eftir sér á meðan hún skoðaði sig
um. Hún
fór fljótlega.
Litli strákurinn hélt ennþá á dúkkunni í hendinni. Ég labbaði
til
hans og spurði hann hverjum hann ætlaði að gefa dúkkuna.
"Þetta er dúkkan sem
systir mín elskaði mest og langaði svo mikið í fyrir jólin.
Hún var svo
viss um að jólasveinninn myndi gefa sér hana.
Ég sagði honum að kannski eigi jólasveinninn eftir að koma
með
dúkkuna til hennar, og að hann þyrfti ekki að hafa áhyggjur.
En hann sagði við
mig sorgmæddur "Nei jólasveinninn getur ekki gefið henni
dúkkuna þar sem hún
er núna. Ég verð að gefa mömmu dúkkuna svo að hún geti gefið
henni hana
þegar hún fer þangað". Augun hans voru svo sorgmædd meðan hann
sagði
þetta. "Systir mín er farin til þess að vera með Guð. Pabbi
segir að
mamma sé líka að fara til Guðs mjög fljótlega, og ég hélt að
hún gæti farið
með dúkkuna fyrir mig og gefið systur minni hana".
Hjartað mitt stoppaði næstum því. Litli strákurinn leit upp
til mín
og sagði " Ég sagði pabba að segja mömmu að fara ekki alveg
strax. Ég bað
hann um að bíða þangað til að ég kæmi heim úr búðinni" Svo
sýndi hann mér
fallega mynd af honum þar sem hann var hlægjandi. "Ég vil líka
að mamma
taki þessa mynd með sér svo að hún gleymi mér
aldrei"
"Ég elska mömmu mína og ég vildi óska að hún þyrfti ekki að
fara, en
pabbi segir að hún verði að fara til að vera hjá litlu systur
minni".
Svo leit hann aftur á dúkkuna með sorgmæddum augum, mjög
hljóðlátur.
Ég teygði mig hljóðlega í veskið mitt og tók smá pening upp og
sagði
við strákinn "en ef við athugum aftur í vasann til að tékka
hvort að þú
eigir nógan pening?" Allt í lagi sagði strákurinn "ég vona að
ég eigi
nóg" Ég bætti smá af mínum peningum við án þess að hann tæki
eftir því
og við byrjuðum að telja. Það var nógur peningur fyrir
dúkkunni, og
meira að segja smá afgangur.
Litli strákurinn sagði "Takk Guð fyrir að gefa mér nógan
pening. Svo
leit hann á mig og sagði " Í gær áður en ég fór að sofa þá bað
ég Guð um
að vera viss um að ég hafi nógan pening til þess að geta keypt
dúkkuna
handa systur minni. Hann heyrði til mín"
"Mig langaði líka að eiga nógan pening til að kaupa hvíta rós
handa
mömmu, en ég þorði ekki að biðja Guð um of mikið, en hann gaf
mér nóg til að
kaupa rósina líka". Sko mamma elskar hvíta rós".
Nokkrum mínútum seinna kom gamla konan og sótti strákinn. Ég
kláraði
að versla með allt öðru hugarfari, ég gat ekki hætt að hugsa
um litla
strákinn.
Svo mundi ég eftir frétt í blaðinu fyrir 2 dögum síðan "maður
keyrði
drukkinn og klessti á bíl þar sem ung kona og lítil stelpa
voru í. Litla
stelpan dó samstundis en mamman var í dái" Fjölskyldan varð að
ákveða
hvort að það ætti að setja hana í öndunarvél eða ekki, af því
að hún
unga konan myndi ekki vakna úr dáinu.
Var þetta fjölskylda litla stráksins?
Tveim dögum eftir að ég hitti litla strákinn, las ég í blaðinu
að
unga konan hafi dáið. Ég gat ekki hamið mig og fór út í
blómabúð og keypti
búnt af hvítum rósum og fór upp í líkhús þar sem fólk gat séð
konuna og
óskað sér í seinasta skipti áður en hún væri jörðuð.
Hún var þarna í kjól, haldandi á fallegri hvítri rós með
myndinni af
litla stráknum og dúkkuna á brjóstinu.
Ég fór grátandi og fannst líf mitt hafa breyst til eilífðar.
Ástin
sem þessi litli strákur hafði til mömmu sinnar og systur, er
enn þann dag í
dag, erfitt að ímynda sér.
Og í einni svipan tekur drukkinn maður þetta allt frá
honum.
Núna hefur þú 2 kosti:
1) Sendu þessi skilaboð til allra sem þú þekkir.
2) Eða hentu þessu og láttu sem þetta hafi ekki snert hjartað
þitt.
Ef þú sendir þessi skilaboð, þá kannski hindrar þú einhvern
til þess
að keyra drukkinn
Gleðileg Jól !